Cystis epidermoidales

Jest to łacińska nazwa cysty naskórkowej. Zmiana jest zwana też kaszakiem lub torbielą łojową. Najczęściej jest to zmiana o charakterze łagodnym, jednak w przypadku jej zakażenia, może zezłośliwieć.

Osoby młode są przeważnie dotknięte tymi zmianami, ale zdarza się też, że dotykają one osób starszych. Najbardziej narażone są okolice głowy, karku oraz pachwin, ale cysta naskórkowa jest zmianą mogącą wystąpić praktycznie w każdym miejscu na skórze.

Cystis epidermoidales, jako mająca charakter torbieli, jest wypełniona masą rogową naskórka, substancjami łojowymi oraz zawiera w swej środkowej części mieszek włosowy. Tak więc powstaje poprzez zaczopowanie ujścia gruczołu łojowego przez naturalne elementy naskórka i produkcji głębszych warstw skóry. Kolor zmiany jest zbliżony do koloru skóry, jednak może też być białawy lub żółty. Zmiany koloru towarzyszą najczęściej podczas zakażenia, które wdało się w zmianę.

Wielkości stanowiące cystę naskórkową wahają się od kilku milimetrów, aż do kilku centymetrów. Cechą szczególną zmiany jest jej bezbolesny charakter i możliwość delikatnego przesuwania podczas dotknięcia palcem.

Zmiana może być miękka w dotyku, ale też bywają zmiany twarde. Owa bezbolesność jest do momentu zakażenia zmiany. Niestety wdanie się zakażenia powoduje nie tylko zmianę koloru, ale też ból podczas dotykania zmiany, czy nawet wypłynięcie treści zmiany na zewnątrz.

Cysta naskórkowa, jako zmiana łagodna, od momentu pojawienia się, czyli zaczopowania otworu łojowego, rośnie powoli.

Wyróżnić można dwa rodzaje cyst naskórkowych, a mianowicie cystis epidermoidalis propria, czyli właściwą, która pojawia się na twarzy, karku lub klatce piersiowej, a także cystis pilaris – w obrębie mieszka włosowego na owłosionej części głowy.

Zauważenie zmian opisanych wyżej na swojej skórze powinno skierować każdego do gabinetu lekarskiego.

Chociaż cysta nie daje dolegliwości bólowych, to doprowadzenie do jej zakażenia może być złe w skutkach. Absolutnie zakazane jest pozbywanie się cystis epidermoidales w warunkach domowych i domowymi sposobami. Takie zmiany mają tendencję do wrastania, a to dodatkowo utrudnia ich usunięcie u specjalisty. Nieduże zmiany, nie wykazujące cech zakażenia, poddawane są najczęściej terapii kremami, a następnie usuwane. Guzki większych rozmiarów albo zakażone, wycinane są przez lekarza, a ich zawartość usuwana całkowicie, aby w przyszłości nie dochodziło do nawrotów. Zakażone zmiany poddaje się następnie terapii antybiotykowej.