Choroba Perthesa

Choroba Perthesa, zaliczana jest do grupy chorób jałowej martwicy kości.

Zwykle, choroby kości, dotyczą osób starszych, jednak w tym przypadku jest zupełnie inaczej, najczęstszą grupą chorych, są chłopcy pomiędzy 5 a 6. rokiem życia.

Przyczyna choroby nie jest do końca znana,

podejrzewa się, że ma ona związek z zaburzeniami hormonalnymi lub zmianami w budowie naczyń krwionośnych znajdujących się w kości udowej.

 

Objawy choroby, zlokalizowane są głównie w okolicach kości udowej.

Należą do nich utykanie na chorą nogę, ból zlokalizowany w stawie biodrowym, kolanowym, charakterystyczny głównie po wykonaniu znacznego wysiłku fizycznego, zaburzenia w ruchomości kończyny, spłaszczenie pośladka, jedna ze stóp może być krótsza. Te, wymienione objawy, najbardziej charakterystyczne są u dzieci, u których choroba najczęściej się pojawia.

Znane są również przypadki chorowania na chorobę Perthesa, osób dorosłych. Tutaj, z uwagi na różnicę wiekową, objawy mogą się znacznie różnić. W tym przypadku, jest to możliwe zapadniecie się głowicy kości , które prowadzi do skrócenia długości kości, związane z tym utykanie na chorą nogę, pojawia się ból o charakterze promieniującym od biodra do kolana.

W teorii medycyny, rozróżnia się kilka etapów rozwoju choroby. Pierwszy z nich, to etap zwiastunowy, pojawia się płyn, który zapowiada pojawienie się i rozwój stanu zapalnego. Kolejny, zwany jest sklerotyzacją i dotyczy zagęszczenia jądra głowy kości udowej. W trzecim etapie, dochodzi do rozpadu owego jądra, a okres ten nazywany jest okresem rozwałkowania. Czwarty, ostatni etap, to już na trwałe powstające zmiany w organizmie. Czas, od pojawienia się pierwszego etapu, do ostatniego, to okres około 3. lat.

Postawienie diagnozy, opiera się głównie na przeanalizowaniu obrazowych wyników badania rentgenowskiego, ultrasonograficznego. Objawy, dotyczą tylko i wyłącznie stawu biodrowego, także zmiany w postaci spłaszczenia główki oraz pogrubienia kości udowej, widoczne na zdjęciach, są jednoznaczną wskazówką do postawienia prawidłowej diagnozy.

Pierwszy etap leczenia, związany jest z całkowitym odciążeniem nogi z zmianami chorobowymi, co związane jest z położeniem pacjenta na wyciągu pośrednim. Równocześnie podawane są środki mające za zadanie zmniejszyć napięcie mięśniowe w chorej nodze. Zalecane jest wykonywanie odpowiednich ćwiczeń, noszenie specjalistycznego obuwia ortopedycznego. Gdy dotychczasowe leczenie, nie przynosi efektów, niezbędnym jest interwencja chirurgiczna i wykonanie zabiegu osteotomii Saltera.